វិបត្តិនៅស៊ូដង់គឺស្ថិតក្នុងសប្តាហ៍ទីប្រាំរបស់ខ្លួនដោយមិនមានទីបញ្ចប់ក្នុងការមើលឃើញ។ ទាំងកងកម្លាំងប្រដាប់អាវុធស៊ូដង់ (SAF) និងកងកម្លាំងគាំទ្ររហ័ស paramilitary (RSF) មិនអាចទទួលបានជ័យជម្នះយ៉ាងដាច់ខាតនៅក្នុងរដ្ឋធានី Khartoum នោះទេ។
ប៉ុន្តែអសមត្ថភាពក្នុងការយកឈ្នះលើគ្នាទៅវិញទៅមកគឺមិនគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលទាំងស្រុងនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាភាគច្រើនជាផលចំណេញនៃយុទ្ធសាស្ត្រគ្រប់គ្រងដ៏យូររបស់ប្រធានាធិបតី Omar al-Bashir នៅក្នុងប្រទេសដែលបានឃើញការប៉ុនប៉ងធ្វើរដ្ឋប្រហារបរាជ័យ និងជោគជ័យចំនួន 16 ចាប់តាំងពីការទទួលបានឯករាជ្យរបស់ខ្លួន។
ដោយបានឡើងកាន់អំណាចតាមរយៈការធ្វើរដ្ឋប្រហារដោយយោធាខ្លួនឯងក្នុងឆ្នាំ 1989 លោក al-Bashir ចាំបាច់ត្រូវរក្សាកងទ័ពរបស់គាត់នៅក្នុងការត្រួតពិនិត្យដោយមិនធ្វើឱ្យមានភាពទន់ខ្សោយពេកដើម្បីរក្សាការកាន់អំណាចរបស់គាត់។ ទាហានប៉ារ៉ាដែលមានទំហំធំត្រូវបានគេមើលឃើញថាកាត់បន្ថយហានិភ័យនៃរដ្ឋប្រហារយោធា ព្រោះវាផ្លាស់ប្តូរអំណាចប្រតិបត្តិឆ្ងាយពីយោធាធម្មតា ដើម្បីបន្ថែមស្រទាប់ការពារប្រឆាំងនឹងការបះបោរដែលមើលឃើញទុកជាមុន។
ដើម្បីឱ្យរដ្ឋមួយមានកងកម្លាំងប្រដាប់អាវុធមិនឯករាជ្យចំនួនពីរគឺពិតជាប្រថុយប្រថានណាស់ ហើយអាចដំណើរការបានលុះត្រាតែកងកម្លាំងប្រដាប់អាវុធទាំងនេះបំពេញមុខងារផ្សេងៗគ្នាដើម្បីទប់ទល់គ្នាទៅវិញទៅមក។
ប្រភព Aljazeera ប្រែសម្រួលដោយគិរីដងរែក
